به نام دوست

دوربین های ویدئویی،انجمن سینمای جوان، تجربی، آماتور...
این ها بخشی از عباراتی ست که غالبا با شنیدن نام فیلم کوتاه به ذهن متبادر می شود. همه می دانند وادی سینمای کوتاه به دلیل سهل الوصول و کم هزینه بودن بستر مناسبی برای کسب تجربه است، از سوی دیگر عده ای با ارائه ی مقالات، مباحثات، گفتگو ها و میزگرد های فراوان، مدعی می شوند فیلم کوتاه نه بستری صرفا جهت کسب تجربه، بلکه خود قالب منحصر به فردی ست برای بیان نوع خاصی از مفاهیم که شاید لطف آنها در اختصارشان باشد.
این گفته ها پذیرفتنی ست. چراکه با نگاهی اجمالی بر آثار فیلمسازان بزرگ جهان به راحتی می توان دید در خلال ساخته های بلند، فیلم های کوتاه نیز به چشم می خورد. به عنوان مثال با نگاهی به فیلموگرافی دیوید لینچ می بینیم که بینابین شاهکارهای سینمایی وی هر از چند گاهی فیلم کوتاه هم دیده می شود.یا اگر به سال های دورتر برویم می توانیم مایا درن را مثال بزنیم که علارغم آوازه و شهرت سینمایی اش اغلب کوتاه می ساخت! برتولوچی، کیشلوسکی، تارانتینو، جارموش و مثال های بی شمار دیگری که شما بهتر از من می دانید.
حال سوالی پیش می آید:
آیا منتقدانی که در ایران به طرفداری از فیلم کوتاه می گویند "نه فقط پلکان ترقی و بستر کسب تجربه " مصداق داخلی هم دارند؟ آیا فیلمسازان مولفِ ما که اکنون فیلم های بلند در خور تقدیر می سازند و به نوعی همه روزی از فیلم کوتاه شروع کرده اند اکنون نیز فیلم کوتاه می سازند؟
البته روی  سخن من با فیلمسازانی ست که هنر برایشان هنر است نه تجارت. تکلیف آنهایی که این روزها صاحب خانه ی سینما های ایران هستند معلوم است. ای کاش آنها هرگز فیلم کوتاه نسازند چرا که معتقدم سینمای کوتاه به دلیل خالی از درآمد بودن، بسیار مقدس است، فیلمساز کوتاه پول می دهد تا اثری هنری خلق کند. پس کسانی که آموخته اند چگونه قشری ترین بخش از تفکرات مردم را قلقلک دهند و پول درآورند، سیرک دارانی هستند که بلقوه میتوانند تقدس هر هنری را بشکنند!
ای کاش روالی پیش گرفته شود  تا فیلمسازان برجسته ی ما نیز نه فقط به عنوان هیئت ژوری بلکه بعنوان رقبایجدی برای فیلمسازان جوان و پر انگیزه به این جشنواره هاقدم بگذارند.  کما اینکه به جد ایمان دارم که آنها شرکت کنندگان از پیش برنده نخواهند بود.

لینک از سایت سینما فردا

به گزارش پایگاه تحلیلی خبری فیلم کوتاه [سینمافردا] ، عماد رسولی که چندی پیش فیلم نیمه بلند "کمند"  را نیز کارگردانی کرده بود در مورد فیلم یک منهای دو می گوید: این فیلم که بر اساس طرحی از پویان پیوسته نوشته شده است داستان دختر بچه ای را روایت می کند که در دنیای کودکانه ی خود مشغول نقاشی کردن منظره ای سر سبز و خورشیدی تابان است و به علت تراشیدن بیش از حد مدادرنگی ها در ادامه ی نقاشی اش دچار مشکل می شود.

بازی در این فیلم را هنرمند خردسال ترنم رسولی بر عهده داشته است.

عوامل فیلم عبارتند از:

تهیه کننده، نویسنده، کارگردان و تدوین گر : عماد رسولی

تصویربردار مسعود رضایی

مدیر تولید یونس بندری

 منبع : سینمافردا (لینک خبر) 

از خودم:

صبح زود، وقت بازگشت چشم

به سقف طبله کرده ی اتاق

دوباره غم

دوباره بی کسی و درد

و ساعت اتاق:

صبح زود نیست، نه

ساعت دوازده

و باز هم دقیقه های رفته خواب!

مای تابه ی کثیف تخم مرغ

دوازده مگس بر آن

پوست های خالی پفک و ماست

بوی مشمئز کننده ی دهان

...

چیست زیر دست من!؟

برگ های دس نخورده و تمیز

جزوه های پاک امتحان

ساعت چهارده!

آه، ای خدا، امتحان...

صبح زود نیست نه

ساعت دوازده

وقت پوز خند آسمان

وقت خنده های تیز آفتاب

صبح زود نیست، نه

ساعت دوازده مگس به ظرف تخم مرغ

دو هندوانه ی دگر به امتحان